میرم کنار بخاری و کز میکنم جلوش "عین بچگی هام که تو کلبه کارتونی گوشه حیاطمون که به زور توش جا میشدم و تا نفس داشتم تند تند میگفتم هیشکی منُ دوس نداره تا خیالم راحت شه که واقعنی کسی دوسم نداره " تو ذهنم تندتند میگم هیشکـــــــی تو رو دوس نداره لونــــ.. نداره... هیشکی لونـــ!!

... در باز میشه و مستر فلانی میاد تو, بی هیچ حرفی میره از اتاق بغلی دو تا پتو میاره .. یکیشو میندازه رو من و اون یکی دیگه رو جلوم. نزدیک تر میاد و میگه برم لونــ؟ - : هـــووم , برو. _ : پس حالا که اینجوریه نمیرم :دی

پتوی ِ روبروی منُ رو خودش میندازه و ادای منُ درمیاره حین نشستن و مثل من زانوهاشو بغل میکنه و میگه نمیرم خب, من چرا برم ;) 

نمیدونم از کجای بخاری دو تا چایی در میاره که یکیشم میده به من :)) و توی بخار چایی ِ دستش لبخندش برای من همیشگی میشه ...

اینم از رویای شب عیدیم که همزمان با چشیدن اون چایی تو خواب

 با صدای دیری ری ِ سال تحویل از خواب پریدم

عیدتـــــــون مبارکــــــــا :)

هر چند که دیر شده

اولش که با تموم شدن شارژ نتم شروع شد, با اومدن مهمونای عید و حج والدین ادامه پیدا کرد , و برگشتن اونا از سفر تمتع و ادامه مهمون داری تا 10 فروردین و بالاخره این دو روز رفع خستگی و امروزی که بعد یه عید پر از خستگی و بی برنامگی برای کنکورم :( اومدم !

لون هستم بعد کلی اتفاقات رمان گونه که برام اتفاق افتاده :))

اتفاقاتی که واقعن هرکدوم به تنهایی میتونن یه نفر ِ عاقل و بالغ رو عاشق کنه =)) البته که چن نفری رو عاشق کرد :دی

... و من بعد اینهمه مدت باز هم لونا هستم ;)

+ بعد مدیونین فِک کنین من از بیکاری به فِیس گیر دادم :-"

+ تو دوره یِ امتحانات خیلی استرس کشیدم.... :| خُب نتیجه ش این شده که الان حتی یک کلمه... حتی فقط یک کلمه هم درس نمی خونم!!! بهش میگن ریکشِن عصبی انسان بعد از دوره یِ استرس زا طولانی .... ملت َ م ریَکشِن دارن مام داریم مثلا :| :-@

البته که آخرش پدر پیچوند. تازه بستنی م نخوردم. تازه پاهامم یخ بودن. تازه باز دلم میخاد برم دَدَر :دی

همونشب که بصورت رندومی خودمو مجبور کرده بودم آهنگ گوش کنم ٬ اینُ پیداییدم :دی. یَنیا یکی ـــَم پیدا شه برامون اَ ایناهـــآ بخونه :دی /لازم به ذکر است که جوگیر ــَم خودتی/

رهبر ما آن طفل کوچک چلسوی ست که جرارد را به یه ورش موکول میکند .

+ =))

+ اصن من همین بچه رو بعنوان الگوی خودم معرفی میکنم :-" :))

اَه ....

اَصَن حال و حوصله نداشتم یه گوشه ای نشستم و قشنگ غمبرک زدم .. حالت غمبرک ــَم اینه که زوم میکنم رو یه نقطه نامعلوم... رو یه آدم نامعلوم. تا اون آدم نامعلوم عصبی نمیشد از زومم روش و لبخند عصبی ِ ناخودآگاهم نمیرفتم رو آدم ِ دیگه. بین این زوم کردن ها و خاطره مرور کردن ها به یه آدم هایی خاطره هایی رسیدم که گاه خنده ی عصبی رو لبخند تر میکرد و گاهی عصبانی تر. اَه.......

چقدر حس بدبختی و بی ارزشی داشتم. چقدر حس تنهایی داشتم... اَه